Il Giornale della Libertà (La Ĵurnalo de la Libereco)
Junulara organizaĵo
Giovane Italia (Juna Italio)
Retejo
http://www.ilpopolodellaliberta.it/
v•d•r
La Popolo de la Libereco (itale Il Popolo della Libertà [il POpolo DEla liberTA], mallongigita kiel PDL) estas itala centre-dekstra partio.
Enhavo
1Historio
2Formacio
3Partiestroj
3.1Sekretarioj
3.2Prezidantoj
4Notoj
Historio |
PDL estis fondita dum manifestacio de Silvio Berlusconi la 18-an de novembro 2007 en Milano en Piazza San Babila, sed ĝi iĝis partia federacio la 27-an de februaro 2008. La partio naskiĝis oficiale dum la unua kongreso en Fiera di Roma la 29-an de marto 2009.
En 2008 ĝi obtenis la 37,4% de la voĉoj, ĝi iĝis la unua partio de Italio kaj ĝi kreis la Regado Berlusconi IV.
Kun la demisio de Berlusconi kiel Ĉefministro, komence la partio apogis la Registaro Monti, sed poste ĝi opoziciis. En 2013 ĝi ne venkis la balotojn, sed ĝi diferencis malmultege de la unua partio, la Demokrata Partio, pro tio, por krei registaron, ĝi koaliciigi kun Civitana Elekto kaj kun la demokratuloj. Kelkaj ĝiaj partianoj estas ministroj, subministroj kaj subsekretarioj en la Registaro Letta.
Formacio |
La partio naskiĝas de la unio de:
Forza Italia
Alleanza Nazionale
Democrazia Cristiana per le Automomie
Azione Sociale
La PDL avis du dividiĝojn: en 2010 kiam Gianfranco Fini elvenis kaj kreis Futuro e Libertà per l'Italia, poste en la koalicio Kun Monti por Italio; en 2012 Ignazio La Russa, Giorgia Meloni kaj Guido Crosetto decidis krei Fratelli d'Italia-Centrodestra Nazionale, sed kiu restis alianciga kun PDL. En 2013 Fratoj de Italio ne donis fidon al Ĉefministro Enrico Letta.
Partiestroj |
Sekretarioj |
Angelino Alfano (1-a de julio 2011 - nun)
Prezidantoj |
Silvio Berlusconi (29-a de marto 2009 – nun)
Notoj |
↑ Chiara Moroni, Da Forza Italia al Popolo della Libertà, Carocci, Roma 2008
↑ http://www.parties-and-elections.de/italy.html
Ĉi tiu artikolo ankoraŭ estas ĝermo pri Italio kaj politiko.
Helpu al Vikipedio plilongigi ĝin. Se jam ekzistas alilingva samtema artikolo pli disvolvita, traduku kaj aldonu el ĝi (menciante la fonton).
v•d•r
Italaj politikaj partioj
Ĉefaj
Demokrata Partio – La Popolo de Libereco - MoVado 5 Steloj
Mez-grandaj
Civitana Elekto – Norda Ligo – Unio de Kristanaj kaj Centraj Demokratoj/Unio de Centro - Maldekstro Ekologio Libereco
Sen reprezentantoj en la itala parlamento
Italio de Valoroj – Civila Agmovado – Fratoj de Italio - Nacia Centrodekstro – Alianco por Italio – Italaj Radikaluloj – Movado por la Aŭtonomecoj – Ni Sudo – Partio de la Komunisma Refondiĝo – Partio de Italaj Komunistoj – Federacio de Verduloj – Itala Socialista Partio – Itala Respublika Partio – Movado de Eŭropaj respublikanoj – Liberalaj Demokratuloj – Alianco de Centro – Estonto kaj Libereco por Italio – Mi Sudo – Fari por Ĉesigi la Dekadencon - UDEUR-Popoluloj – Itala Liberala Partio – Demokrata Centro - La Dekstro – Trikoloraj Flamo – Komunisma Partio de laboristoj – Asocia Movado Italoj Eksterlande
v•d•r
Membropartioj de la Eŭropa Popola Partio
Österreichische Volkspartei (Aŭstrio) • Centre Démocrate Humaniste (Belgio) • Christen-Democratisch en Vlaams (Belgio) • Bulgara Agrikultura Popola Unio (Bulgario) • Demokratoj por forta Bulgario (Bulgario) • Demokratia Partio (Bulgario) • GERB (Bulgario) • Unio de Demokratiaj Fortoj (Bulgario) • Křesťanská a demokratická unie – Československá strana lidová (Ĉeĥio) ·Kristendemokraterne (Danio) • Det Konservative Folkeparti (Danio) • Isamaa ja Res Publica Liit (Estonio) • Kansallinen Kokoomus-Samlingspartiet (Finnlando) • Union pour un mouvement populaire (Francio) • Christlich Demokratische Union (Germanio) • Christlich-Soziale Union in Bayern (Germanio) • Nea Dimokratia (Grekio) • Partido Popular (Hispanio) • Unió Democràtica de Catalunya (Katalunio, Hispanio) • Magyar Demokrata Fórum (Hungario) • Fidesz (Hungario) • Fine Gael (Irlando) • Unione dei Democratici Cristiani e Democratici di Centro (Italio) • Popolari-Unione Democratici per l’Europa (Italio) • Popolo della Libertà (Italio) • Südtiroler Volkspartei (Italio) • Dimokratikos Synagermos (Kipro) • Tautas Partija (Latvio) • Jaunais Laiks (Latvio) • Tėvynės Sąjunga – Lietuvos krikščionys demokratai (Litovio) • Chrëschtlech Sozial Vollekspartei (Luksemburgio) • Partit Nazzjonalista (Malto) • Christen Democratisch Appèl (Nederlando) • Platforma Obywatelska (Pollando) • Polskie Stronnictwo Ludowe (Pollando) • Partido Social Democrata (Portugalo) • Romániai Magyar Demokrata Szövetség (Rumanio) • Partidul Democrat Liberal (Rumanio) • Partidul Naţional Ţărănesc Creştin Democrat (Rumanio) • Slovaka Demokratia kaj Kristana Unio - Demokratia Partio (Slovakio) • Partio de la Hungara Koalicio (Slovakio) • Kresťanskodemokratické hnutie (Slovakio) • Kristana Popola Partio Nova Slovenio (Slovenio) • Slovena Demokratia Partio (Slovenio) • Slovenska Ljudska Stranka (Slovenio) • Kristdemokraterna (Svedio) • Moderata samlingspartiet (Svedio) Asocie ligitaj partioj: Hrvatska demokratska zajednica (Kroatio) • Høyre (Norvegio) • Christlichdemokratische Volkspartei (Svislando) • Evangelische Volkspartei (Svislando)
Wolfgang Unzicker, Bad Liebenzell 1995 Verband Deutschland Deutschland Geboren 26. Juni 1925 Pirmasens Gestorben 20. April 2006 Albufeira Titel Internationaler Meister (1950) Großmeister (1954) Beste Elo‑Zahl 2545 (Juli 1971) Wolfgang Unzicker (* 26. Juni 1925 in Pirmasens; † 20. April 2006 in Albufeira) war ein deutscher Schachmeister. Inhaltsverzeichnis 1 Leben 2 Nationalmannschaft 3 Vereine 4 Familie 5 Publikationen 6 Auszeichnungen 7 Literatur 8 Weblinks 9 Einzelnachweise Leben | Wolfgang Unzicker, 1953 Wolfgang Unzicker war der Sohn des Studienprofessors Eugen Unzicker (1884–1976), der in den 1920er Jahren Schachturniere organisierte und Lehrer am Theresien-Gymnasium in München war, das auch der Sohn bis zum Abitur 1944 besuchte. Von seinem Vater erlernte Unzicker im Sommer 1935 das Schachspiel. Er machte schnell Fortschritte und wurde 1939 zu einer von Willi Schlage geleiteten ...
Schloss Hohenburg Schloss Hohenburg ist ein Gemeindeteil der Gemeinde Lenggries im Isarwinkel. [1] Inhaltsverzeichnis 1 Baugeschichte 2 Bauherr 2.1 Spätere Eigentümer 3 Fotogalerie 4 Einzelnachweise 5 Literatur 6 Weblinks Baugeschichte | Bereits seit dem 11. Jahrhundert gab es bei Lenggries die mächtige Burg Hohenburg, von wo jahrhundertelang die Geschicke des Isarwinkels geleitet wurden. Seit 1566 war diese Burg im Besitz der Augsburger Adelsfamilie und Patrizier Herwarth . Während des Bayerischen Volksaufstandes von 1705 stand die stolze Veste im Zentrum dieser Erhebung, anschließend, im Spanischen Erbfolgekrieg wurde die Burg von österreichischen Soldaten besetzt. Am 21. Juli 1707 ging die Burg, unter bis heute ungeklärten Umständen, in Flammen auf und wurde in der Feuersbrunst zerstört (Genaueres zur Burg im Hauptartikel Hohenburg (Lenggries)). Bauherr | Graf Ferdinand Joseph von Herwarth , der zu dem Zeitpunkt Herr der Burg...
Citroën Citroën 2CV (1956) 2CV Produktionszeitraum: 1949–1990 Klasse: Kleinwagen Karosserieversionen: Limousine, Hochdachkombi Motoren: Ottomotoren: 0,375–0,6 Liter (6,6–21,3 kW) Länge: 3830 mm Breite: 1480 mm Höhe: 1600 mm Radstand: 2400 mm Leergewicht: 560 kg Nachfolgemodell Citroën AX Der Citroën 2CV ( französisch deux chevaux „zwei Pferde“), in Deutschland und Österreich üblicherweise Ente und in der Schweiz Döschwo genannt, war ein populäres Modell des Automobilherstellers Citroën mit einem luftgekühlten Zweizylinder-Viertakt-Boxermotor und Frontantrieb. Zwischen Sommer 1949 und Mitte 1990 wurden 3.868.631 viertürige Limousinen und 1.246.335 Lieferwagen („Kastenente“) hergestellt. [1] Von 1960 bis 1968 (und 1971) wurden 694 Stück der Sahara-Ausführung „4×4“ mit zwei Motoren und Allradantrieb gebaut, die 1958 vorgestellt worden war und auch „Bimoteur“ genannt wurde. [2] Die Entwicklung begann...
Italio
